تنم سنگینه. خسته ام. دستهام عین دو تکه چوب کنار تنم تکان تکان می خورند.. انگاری دو تا باد کنک بزرگ توی گوشهایم باد کرده اند تا دیگر هیچ صدایی را نشنوم. به جز هن هن نفسهایم.

من توی کوچه راه نمی روم. پایم یک وجبی رفته است بالا . درست توی هوا دارم قدم می زنم. درد عجیبی توی تنم می پیچد.  دلم می خواهد سالها بخوابم. یا شاید دلم می خواهد ساعتها گریه کنم عین آن موقع که برای اولین بار فهمیدم بلوغ یعنی چه!

و ساعتها خودم را توی اتاق حبس کنم !و ساعتها خودم را با عروسکهایم مشغول کنم.

من نمی خواهم اینقدر چندشناک بزرگ شوم!! اینقدر دردناک!

نمی خواهم دزدکی بزرگ شوم.نمی دانم حالا باید با نوید عروسی کنیم یا نه! نمی دانم اصلا خانه که رفتم باید چه کار کنم. حتما عمه عطیه گیر می دهد که  چرا اینکار را کردم. ولی مگر مهم است. مگر خاله اینکار را نکرده طوریش شده است؟ عوضش مریض شده و هی اتاقها را جارو و مرتب می کند!

خاله صلا انگار دلش نمی خواهد از این خانه و زندگی خلاص شود. اما من خیلی دلم می خواهد. هر چند الان فقط خوابم می آید.

خوش به حال نوید! همانجا دراز کشید. روی همان تکه فرش. که من همه اش خیره ی پار گی گوشه ی پایین اش بودم. کهنه بود. راحت هم نبود. اما ما توجهی نکردیم!

چه قشنگ است با نوید ما شدن را تجربه کردن!! چه قشنگ!

حالا تصورش را بکن من حامله هم بشوم. آنوقت باید با هم عروسی کنیم.من هم  می روم و از دست عمه و خاله رها خواهم شد.

اگر نخواد باهام عروسی کند چه کار باید بکنم!؟ این را دیگر نمی دانم ولی می دانم این روزها دیگر هیچکی برایش مهم نیست من تر و تمیز و دست نخورده باشم یا نه. همه برایشان فقط مهم است چند می ارزم. عمه عطیه می گفت. می گفت ماها را که نمی گیرند. فقط می خواهند.

برای همین هم توی محل معروف شده بود به آرایشگر زیبا!!خداییش هم خوشگل است. یعنی وقتی من به دنیا آمدم خوشگلتر بود اما حالا که دیگر نه!آنقدر داد و بیداد کرده و سر مرد و نامرد کلاه گذاشته و کلاهش را برداشته اند که دیگر هیچ خوشگلیش نمانده.

این وسط فقط به قول خودش من را پس انداخته که وبال گردنش بشوم.

ولی من هرگز مثل او نخواهم شد. نه می خواهم مرا بخواهند ،نه دلم می خواهد بیارزم نه حتی کسی را پس بیندازم فقط دلم می خواهد مثل آن دخترهایی که عصرها وقع برگشتن از کلاسهای درسشان سوار اتوبوس می شوندو هی با هم می گویند و می خندند ،من هم کلی دوست داشته باشم که باهاشان خرف بزنم و بخندم و وقت بگذرانم.

در خانه نیمه باز است. داخل می شوم. عمه عطیه نشسته و بساطش را پهن کرده است. سلام نمی کنم. چپ چپ نگاهم می کند. می آیم دمپایی هایم را بگذارم سرجایی که خاله درست کرده براشان و بروم تو که صدا می زند:"صحرا!"

بر می گردم و نگاهی بهش می اندازم. چشم در چشمم می دوزد. دیگر چشمهایش وحشی نیست. آرامش موذیانه ای تویش دارد که معلوم است می خواهد شکستم بدهد.

می پرسد:"کجا بودی؟"

دود سیگارش را می دهد بیرون. و خیره می شود بهم. نگاهش می کنم. با نوک انگشتهایش موهایش را می خاراند و عقب می زند.

جواب می دهم:"پیش نوید!"

نگاهم می کند باز. این بار دودش را فوت می کند توی صورتم و بر می خیزد. دو قدمی می آید جلو و درست روبروی من می ایستد. لبخند تند و تیزی گوشه ی لبش پیدا می شود و بعد با صدای دورگه اش زیر لب می گوید:"دنبالم بیا!"

می رود داخل اتاق. من هم به دنبالش.

جلوی آینه می ایستد.من هم کنارش.

ناگهان بر می گردد ،با پنجه های محکمش بازوهایم را می چسبد و مرا درست روبروی آینه نگه می دارد. صورت خودش را از روی شانه ام به صورت من نزدیک می کند و زیر گوشم می گوید:"ببین امروز چقدر بیشتر شبیه من شدی! "

حالا شروع می کند به خندیدن. صدای قهقهه اش وجودم را می لرزاند . من ازش متنفرم. من از او بیزارم. باز بغض می دود توی گلویم و قلبم شروع می کند به تند و تند زدن. من هرگز مثل او نخواهم شد. هرگز!

تکرار می کند:" عین من شدی! عین کسی که ازش متنفری!..."

باز قهقهه سر میدهد. سعی می کنم خودم را از دستش برهانم اما او هرلحظه فشار پنجه های پر قدرتش را بیشتر می کند. این هم حاصل سالها پنجه در پنجه ی مردان انداختن و برایشان ارزیدن است. من ازش بیزارم. من از این زن بدم می آید.

یکهو پنجه هایش را فرو می کند توی دستهایم . خنده اش محو می شود . چهره ی ترسناکی به خودش می گیرد و خیره ی چشمهایم می شود. من فقط می لرزم. فقط دوست دارم فرار کنم.

آرام و شمرده حرف می زند. می توانم لرزش خشم را در نفسهایش حس کنم.:" از این به بعد هر جایی که دلت خواست بری آزادی. هر غلطی هم که دلت خواست بکن!من دیگر کاری با تو ندارم. برو ولی هیشه با پول برگرد اینجا!"

و رهایم می کند. جای ناخنهایش روی بازوهایم می سوزد. اشک توی چشمهایم جمع شده هاست. اما گریه نخواهم کرد. به جان خدا که نمی دانم کجاست گریه نخواهم کرد.

کفشهای کهنه ام را بر می دارم. مگر نگفت آزادم. پس می روم. گور پدر زندگی. می روم . ولی هرگز گریه نخواهم کرد. او نشسته است سر بساطش.

می روم از در بیرون. شروع می کنم به دویدن. تا خود خیابان می دوم. خسته ام اما دلم می خواهد آزاد باشم. دلم می خواست آنقدر سرعتم زیاد می شد تا می توانستم یکهو مثل پرنده  پرواز کنم. تا از تمام آنچه دارم و از همه شان تنفر ارم فرار کنم.

حالا درست روبرویم پل هوایی است. نفس نفس می زنم. پاهایم دیگر مال من نیستند. صدای بم و قشنگی از پشت صدایم می زند.

"صحرا!...صحرا!"

می روم. همپای ماشینها تا بالای پل خواهم دوید. دیگر هیچ کس شبیه من نخواهد بود. من هم دیگر شبیه هیچ کس نخواهم بود. من فقط رها خواهم بود. جایی خواهم رفت که خوب است. که عمه عطیه ندارد.عوضش آدمهای خوب دارد.

نفسم دارد بند می آید چیزی به بالای پل نمانده است. صدای بوق ماشینها می آیند. من می دوم.

صای بوق ماشین ها می آید.

بالاخره می رسم بالای پل. نفسم دارد بند می آید. ولی من حرف دارم. من خیلی پرتر از این حرفها هستم.

شروع می کنم به فریاد زدن. یکی دو تا سه تا چهارتا. جمعیتی به تماشا جمع می شوند. روی پل هوایی ترافیک را می افتد.

هفتمین، هشتمین فریاد!

دیگر نه صدایم هست نه نفس. کسی از آن روبرو می گوید:" خیلی دیوونه ای"!"

و به طرفم می آید.

آدم خوبی به نظر می آید.

بهش لبخند می زنم

...

پایان..